Czasami zastanawiam się jak można kogoś kochać, a jednocześnie go nienawidzić.. Jak można bać się o życie drugiej osoby, chcieć jej szczęścia, a z drugiej strony pragnąć, by poszła w przysłowiowe diabły? W moim życiu jest właśnie jedna taka osoba. I uświadomiłam sobie NIE DAWNO!!! że to już nie ta sama osoba, którą podziwiałam, której bezgranicznie ufałam... zmieniła się. Alkohol, imprezy... widząc mnie nie zapyta co u mnie tylko kiedy wraca mój brat... Nie raz stawałam w jej obronie lejąc się po mordach o samo "dobre jej imię" i co mnie za to spotkało? "Bezcenne" cześć i tyle. Pocałuj mnie w dupę! Wszyscy dookoła ją wykorzystywali i robią to do dziś, a ja zawsze chciałam by była szczęśliwa, by chociaż raz powiedziała - słuchaj dzięki, że byłaś przy mnie i nie straciłaś we mnie wiary. Chuja się doczekałam!